Εσύ

Με ένα χαρτοφύλακα στο χέρι

Με το κουστούμι να σε ζεσταίνει μέρα μεσημέρι

Που κάνεις την ίδια διαδρομή

Κάθε μέρα δίχως διακοπή

Τα βήματά σου μετρημένα

Ένα προς ένα

Δεν έχεις βαρεθεί να προχωράς

Πάνω στις ίδιες ράγες να περπατάς

Θυμήσου τότε που ήσουν παιδί

Δεν είχες κάνει του δικού σου τρένου την επιλογή

Ακόμα στον σταθμό

Περίμενες το τρένο το μοναδικό

Να έρθει η ώρα και η στιγμή

Να κάνεις την μοιραία επιλογή

Όλοι σου λέγαν να ανεβείς

Δεν είχες χρόνο να σκεφτείς

Έκανες λοιπόν το άλμα από τον σταθμό

Δεν είχε πλέον γυρισμό

Γύρω σου άνθρωποι κουστουμαρισμένοι

Σε βαγόνια σαν προϊόντα στοιβαγμένοι

Έπρεπε την μοίρα σου και εσύ να δεχθείς

Στις επιθυμίες άλλων να υποταχθείς

Από τα παράθυρα το καταπράσινο τοπίο κοιτούσες

Μέχρι που το τοπίο άλλαξε πια

Οι πόρτες άνοιξαν βρυχώντας σαν θηρία τρομερά

Έξω σε πέταξαν

Και στην γραμμή παραγωγής βίαια σε έριξαν

Εκεί θα πέρναγες την υπόλοιπη σου ζωή

Εσύ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.